90است زيرا دلالت بر نهايت خضوع مى‌كند، و تنها كسى مستحق عبادت است كه نهايت بخشش وجود به‌دست او باشد». ¹ طريحى نيز به همان معنى راغب توجه داشته است. ² فيروزآبادى نيز عبادت را مطلق اطاعت دانسته است. ³ ولى زبيدى در شرح آن گويد: «اطاعت همراه با خضوع را عبادت گويند». ⁴ضمناً روشن است كه عبادت و اطاعت مترادف نبوده بلكه اطاعت اعم از عبادت است مثلاً هر عبد يا خادم و يا مرئوسى از رئيس خود اطاعت مى‌كند ولى او را عبادت ننموده است. ابوهلال عسكرى گويد: «فرق بين عبادت و اطاعت آن است كه عبادت نهايت خضوع است و كسى مستحق آن است كه نهايت نعمت به‌دست او باشد». ⁵ بنابراين مى‌توان گفت: عبادت از نظر لغت يعنى نهايت خضوع و ذلت و اطاعت در برابر كسى كه مولاى حقيقى بوده و نهايت نعمت را به انسان داده و استحقاق شكر داشته باشد. پس هرگونه اطاعتى يا خضوع در برابر ديگران، عبادت به‌شمار نمى‌آيد.

در كتابهاى فرهنگ فارسى معمولاً كلمه «عبادت» را به معنى «پرستش» گرفته‌اند. ⁶ولى در معنى «عبادت» از نظر كتب عربى خضوع و فروتنى وجود دارد، به