305چشم‌ها به خداوند گرفته است، ¹ با اين‌كه ادراك به معناى احاطه نيست گرچه لازمه ادراك احاطه است. پس اين نيز نوعى تأويل است.

ج: لَنْ تَرٰانِي ² را به معنى نفى رويت در دنيا گرفته‌اند ³ با اين‌كه مطلق است.

د: ضحك خداوند به رحمت و رضايت او تأويل شده است. ⁴ه‍ : اقبل‌اللّٰه اليه بوجهه به اقبال به رحمت تأويل شده است. ⁵ همچنانكه نزول خداوند به اقبال او تأويل شده است. ⁶و: وجه خداوند گاهى به معنى جهت و گاهى به قبله تفسير و تأويل شده است. ⁷ز: وَ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنٰا ⁸ برخى از اصحاب آن را به معنى رؤيت و در مرآى بودن خداوند تأويل كرده‌اند. ⁹ح: استواء بر عرش به معنى علو معنوى است نه مكانى. ¹⁰ط: بيهقى - كه كتاب او مورد قبول وهابيان است و از مهمترين مستندات آنان به‌شمار مى‌رود - بابى دارد و چند حديث نقل كرده است كه خداوند در فاصله بين نمازگزار و قبله مى‌باشد «انّ ربّه فيما بينه و بين القبلة» و سپس بيهقى مى‌گويد اين روايات