266
فصل اوّل:ربّ يعنى امام
آقاى قفارى مى‌گويد:
«در روايات شيعيان آمده است كه على عليه السلام فرموده ربّ الارض كه زمين به او سكونت مى‌يابد من هستم. غلو را ببينيد، آيا ربّ الارض كسى غير از خداوند است؟! و نگهدارنده آسمانها و زمين تنها خالق آنها است و در حديث ديگر مى‌گويد من ربّ زمين هستم يعنى امام زمين هستم. و ربّ در بعضى از آيات قرآن را به امام تفسير كرده‌اند. و در آيه وَ لاٰ يُشْرِكْ بِعِبٰادَةِ رَبِّهِ أَحَداً مى‌گويند مراد از ربّ حضرت على عليه السلام است. نگوييد كه رب در لغت به معنى صاحب و سيد است زيرا اين آيات نصّ در آن است كه مراد خداى متعال است و در لغت نيز گفته‌اند «ربّ» وقتى با الف و لام باشد فقط بر خداوند استعمال مى‌شود. ابن‌تيميه نيز گفته است بعضى از اسماء و صفات مثل رب و اله اختصاص به خداوند دارد. و بعضى از آنها مثل حىّ و عالم و قادر بر خداوند و غير خداوند نيز به‌كار مى‌روند. ربّ كه اختصاص به خداوند دارد شيعيان آن را به امامان خود تأويل كرده‌اند. و اين كار كفّارى است كه مى‌خواسته‌اند شيعيان را از خداوند دور كنند». 1