233بدون عام و ... مى‌تواند از علت‌هاى اختلاف روايات باشد. كما اين‌كه نيازهاى مختلف افراد و ذهنيت آنان و محل و منطقه‌اى كه آن سائل يا راوى در آنجا بوده است و امام طبق نياز او پاسخ داده است مى‌تواند علت ديگرى بر اين اختلاف روايات باشد.
در پايان اين بحث اشاره به اين نكته مى‌كنيم كه امامان شيعه عليه السلام هرگز حلالى را حرام و حرامى را حلال نكردند در عين حال آقاى قفارى تهمت عوض كردن احكام خدا را به آنان وارد كرد، ولى رؤساى مذهب اهل‌سنت و نيز حنبليان حلال خدا را حرام و حرام را حلال كرده‌اند و آقاى قفارى از كنار آنها با سكوت - و به قول خودش با كتمان - مى‌گذرد مثل:
الف: با اين‌كه علماى اهل‌سنت قبول دارند كه در معنى «سجود» تراب و ارض نهفته است و بايد سجود بر ارض باشد، 1 ولى ابن‌تيميه - كه تغيير احكام خدا به او تفويض شده است - مى‌گويد: «با اين‌كه مهر مستحب است ولى چون شعار شيعه شده است بهتر است اين مستحب ترك شود زيرا مصلحت جدايى از شيعيان و مخالفت با آنان از مصلحت انجام مستحب بيشتر است». 2 برخى ديگر از علماى وهابى نيز چنين فتوايى داده‌اند. 3ب: در زمان رسول خدا صلى الله عليه و آله
«الصلاة خير من النوم» جزء اذان صبح نبود و سپس به آن اضافه شد. 4ج: آيه شريفه فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ وَ أَيْدِيَكُمْ إِلَى الْمَرٰافِقِ وَ امْسَحُوا بِرُؤُسِكُمْ وَ أَرْجُلَكُمْ إِلَى الْكَعْبَيْنِ 5 كلمه «ارجلكم» كه منصوب است عطف بر محل «برؤسكم» است نه آن‌كه عطف بر «ايديكم» باشد زيرا فاصله شدن به جمله يا حتى به مفرد بين معطوف و معطوف عليه جايز نيست. پس قرآن دلالت دارد بر مسح پا ولى اهل‌سنت پا