74به شهادت رسيد. سر وى را بريده، پيكرش را سوزانيدند و خاكسترش را به رود فرات ريختند. زيديه (از لحاظ اعتقادى) گويند اگر امامى بخواهد خود را به مردم معرفى كند و بشناساند، بايد با قيام به شمشير احقاق حق نمايد. زيديه در يك نكتۀ اساسى با شيعه اختلاف داشتند و آن منصوب شدن امام از سوى امام قبل مىباشد كه به طريق نص از امام قبل تا پيامبر - ص - و او از سوى خداوند به اين مقام انتخاب مىشود.
شيعۀ اماميه معتقد است كه اين امامت در نسل فاطمه - س - قرار دارد و امامت محمد باقر - ع - از سوى امام قبلى يعنى على بن الحسين - ع - تأكيد شده بود. هر چند امام باقر و امام صادق - عليهماالسلام - زيد را يكى از پارسايان و فداكاران روزگار مىدانستند و حتى با شنيدن خبر شهادت وى بسيار متأثر شدند ولى ادعاى امامت او را نمىپذيرفتند و بويژه در اين امر كه او امامت مفضول يعنى خليفۀ اول و دوم را بر امامت فاضل يعنى على - ع - كه بر اساس نص رسول خدا - ص - به جانشينى در غدير خم معرفى شده بود، ترجيح داده و پذيرفته بود اختلاف كلى داشتند و لذا شيعيان اماميه از اين روى در قيام وى سهيم نشدند.