72صلح تن دهد و حكم تنها از جانب خداست، و لذا على - ع - و معاويه هر دو را كافر دانستند. در سال بعد، آنان در جنگى بنام «نهروان» عليه خليفۀ اسلامى حضور يافته و على - ع - بسيارى از آنان را در اين جنگ به قتل رسانيد و سرانجام خود بوسيلۀ يكى از آنان به شهادت رسيد.
خوارج خود را «شراة» به معنى فروشندگان مىخواندند و اين عنوان را از آنرو اختيار كردند كه جان خويش را براى پاداش اخروى فدا مىكردند. خوارج، على - ع - ، عثمان، معاويه و حكمين را كافر مىدانستند. آنان مىگفتند كه خليفه و جانشين پيامبر - ص - لازم نيست كه از عرب و از قريش باشد وخلافت غير عرب حتى موالى را هم جايز مىدانستند به شرط آنكه او شخطى با تقوا و شمشير زن و عادل باشد. بعضى از فرق ايشان در خلافت فرقى بين جنس زن و مرد نمىگذاشتند و امامت زنان را نيز جايز مىدانستند. خوارج مرتكبين گناهان كبيره را كافر مىشمردند و ريختن خونشان را مباح مىدانستند و نكاح با زنان و دختران و فرقههايى كه از ايشان تبرى مىجستند را بعضى از فرق منشعب از آنان جايز و خروج با امامان خود را بر ضد كافران و منافقان واجب مىدانند. خوارج دشمنان