69تلمذ كرد و سپس عازم بغداد شده و در سال 195 ه . ق. در آنجا از دنيا رفت. وى هنگام توقف در عراق با محمد بن حسن، شاگرد ابوحنيفه، آشنايى يافت و فقه را به روش عراقيان از وى آموخت و بدين ترتيب علم اهل حديث و اهل رأى هر دو در او جمع شد؛ آنگاه خود در اين دو طريقه تصرفاتى كرده و قواعدى بوجود آورد. روش فقهى وى چنين است: اصل در فتوا، كتاب، سنت، اجماع، آثار و قياس بر آنهاست و قياس هم جز با علم به كتاب اللّٰه و اطلاع از اقوال گذشتگان و اجماع مردم و اختلافات آنان ميسر نيست. مشهورترين كتاب وى در فقه «الاُم» در هفت مجلد مىباشد.
3- مذهب حنفيه؛
اين مذهب منسوب به نعمان بن ثابت بن زوطى ملقب به «ابوحنيفه» است كه در سال 80 هجرى در كوفه بدنيا آمد و به سال 150 هجرى در بغداد درگذشت.
اصليت وى ايرانى است. جدّش زوطى در كابل بود. وى در اوايل عمر خود سرگرم مباحثات كلامى بوده و با وجود حمايت و تأييدى كه بنى عباس از وى مىكردهاند به علويان تمايل داشته، زيرا در درس ششمين امام شيعه، جعفر بن محمد - ع -