99 ابن عباس مى‌گويد: گوشت يك گورخرى (خر وحشى) را در بوّاء يا ودّان به پيامبر هديه دادند، پيامبر آن را قبول نكرد، و فرمود: علّت اين كه آن را قبول نكردم، چون محرم هستم.

«اهدى الى رسول‌الله حمارٌ وحشى و هو بالبوّاء او بودّان فردّه عليه و قال انّالَمْ نردّهُ عليك الاّ وَ انَّا حُرُمٌ.» ¹ ج و امّا دليل دسته سوّم كه تفصيل داده‌اند، به مقتضاى جمع بين احاديث متعارض اين باب، عمل كرده‌اند. يعنى وقتى روايات باب را مشاهده كردند و براى هر دو دسته قبلى، بطور جداگانه رواياتى ديدند كه هر كدام در جاى خود دليلى به حساب مى‌آيند، ناگزير از جمع بين آن دو دسته روايات، حكم ديگرى را استخراج كرده و بدان فتوا داده‌اند.

و مضافاً به روايتى از پيامبر گرامى اسلام(ص)، در تأييد فتواى خود، استناد كرده‌اند.

«عن النبى انّه قال صيد البرّ حلالٌ لكُم و انتم حرُمٌ ما لَمْ تَصيدوُه اوْ يَصُد لكُم.» ²«صيد بيابان براى شما حلال است تا زمانى كه خود آن را صيد نكرده باشيد و يا مخصوص شما صيد نكرده باشند هر چند شما در احرام باشيد.»

مسئله چهارم: به اتفاق همه فقها، انسان محرم مى‌تواند حيوانات موذى مانند شير، گرگ، مار، كلاغ، موش، عقرب، حدأة (نوعى پرنده) و سگ‌هار و هر حيوان موذى ديگرى را بكشد. و همين طور كشتن و ذبح حيوانات اهلى مانند مرغ خانگى، گاو، گوسفند، و شتر، براى محرم جايز است.

مسئله پنجم: اگر براى شخص محرم، كه ناچار به خوردن گوشت شده است، هم ميته بياورند، و هم صيد حرم را، از كداميك بايد بخورد؟ در مسأله دو قول است:

الف: به فتواى مالكيان و حنفيان و ثوريه، بايد از ميته بخورد. ³ ب: اماميه مى‌گويند: بايد از صيد حرم بخورد.

استدلال:

الف: كسانى كه به جواز اكل ميته فتوا داده‌اند، آنچنان كه در كتابهايشان آمده مى‌گويند: خوردن ميته وسيله بهترى براى سدّ جوع و رفع اضطرار مى‌باشد تا خوردن، از گوشت صيد حرم.

ب: قائلين به حليّت صيد حرم مى‌گويند: خوردن از صيد حرم قياسى‌تر است يعنى وقتى ما بين گوشت ميته و صيد حرم مقايسه و موازنه انجام دهيم، خواهيم ديد كه خوردن گوشت صيد بهتر است زيرا حرمت ميته عينى است و شارع مقدس خوردن آن را حرام فرموده، وليكن صيد حرم حرمت