91 3 به فتواى اماميه: اگر محرم از روى فراموشى يا جهالت بوى خوش استعمال كند، كفاره ندارد. چون وجوب كفارات، در صورتى است كه علم و عمدى در كار باشد.
وليكن اين حكم شامل صيد حرم نمىشود; يعنى در هر دو صورت (نسيان، جهل) اگر حيوانى را صيد كرد، بايد كفاره بدهد.
شافعيان نيز در اين حكم از اماميه تبعيت كردهاند. 1 وليكن حنفيان و مالكيان به وجوب كفّاره در صورت جهل و نسيان، رأى دادهاند. 2 و امّا از احمد بن حنبل در اين مسأله دو فتوا نقل شده است. (كفّاره و عدم آن) و سبب اختلاف در فتوا، روايات مختلفه همين باب مىباشد.
4 اگر به واسطه مرض مجبور شود ازعطريات استفاده كند، مانعى ندارد و فديهاى هم بر او واجب نمىشود. چون ضرورتها موانع را برداشته و آنها را مباح مىسازد.
«الضّرورات تبيحالمحظورات.»
5 به فتواى اماميه: اگر عمداً از عطريات يا چيزهاى خوشبو، براى رنگآميزى و يا خوردن، استفاده كند، يك گوسفند بايد كفاره بدهد، روايات اين بخش، مؤيّد اين حكم است.
6 استعمال خلوق 3 كعبه مانعى ندارد، گرچه در آن زعفران باشد، و همين طور بو كردن ميوهها و استعمال گلها نيزاشكالى ندارد، هر چند احتياط در ترك آنهاست.
7 آيا قبل از احرام، استعمال كردن بوى خوشى كه اثر آن تا بعد از احرام باقى مىماند، جايز است يا نه؟ مالكيان به كراهت آن رأى داده، و به روايتى استدلال كردهاند كه دلالت مىكند، بر وجوب بيرون آوردن جبّهاى، كه بعد از خوشبو كردن، در آن محرم شده است.
عدّهاى نيز به جواز آن فتوا داده و استدلال كردهاند به سيره نبى گرامى اسلام(ص)كه: «اَنَّ رسول الله(ص)كان يتطيّب باللّيل ثمّ يُصبحُ محرماً.»
«پيامبر شبانگاه بوى خوش استعمال مىكرد و در صبحگاه احرام مىبست.»
13 عقد كردن زن:
در اين كه آيا شخص محرم مىتواند زنى را عقد كند يا نه، اختلاف است.
به فتواى اماميه، اوزاعيه، ليثيّه، مالكيان، شافعيان و حنابله: شخص محرم نمىتواند عقد نكاح جارى كند، چه براى خودش و يا براى ديگرى. و همين طور جايز نيست، از طرف ديگرى در اجراى صيغه عقد، وكيل شود. و اماميّه اضافه مىكنند: شهادت بر عقد نيز جايز نيست.
وليكن حنفيان و ثوريه به جواز و صحّت عقد در حال احرام نظر دادهاند.