90 وليكن شيخ طوسى از محمد بن ادريس شافعى دو قول نقل كرده در يكى از آنها به كراهت سرمه كشيدن، و در ديگرى به جواز آن فتوا داده است، البته به شرط اينكه بوى خوش نداشته باشد. ولى اگر بوى خوش داشته باشد، جايز نيست. 1استدلال:
قائلين به كراهت سرمه كشيدن، به اين حديث از پيامبر اكرم(ص)استدلال كردهاند:
«الحاج اشْعثٌ اغبرٌ.»; «حاجى ژوليده مو و غبار آلود است.»
گرچه اين حديث در كتب روائى يافت نشد ولى نمونه آن را، ابن ميثم در ج 1 شرح نهجالبلاغه خود در صفحه 225 ، و همين طور ابن اثير در نهايه ، آوردهاند.
و امّا قائلين به حرمت: به روايات خاصّهاى از اهلبيت عليهمالسلام كه در اين باب آمده، استدلال كردهاند.
12 استعمال عطريات:
بوى خوش به هر شكلى كه استعمال شود مانند مشك، عنبر، زعفران، كافور، عطر، گل و ساير عطورات به اتفاق همه فقها حرام است.
چون استعمال بوى خوش اوّلاً، نوعى خوشگذراى است و حاجى بايد، اشعث و اغْبر باشد.
ثانياً، رواياتى بر حرمت آن وارد شده است.
ثالثاً، به اجماع و اتفاق جميع فقها حرمت دارد.
سؤال: استعمال بوى خوش با چه چيز ثابت مىشود؟
جواب: چنانچه عطريات و هر چيز ديگرى را كه بوى خوش دارد، بطور معمول، بر بدن يا لباس بمالند، استعمال بوى خوش صادق خواهد بود، ولى اگر مُشگى را در پارچهاى بپيچند و حمل كنند، چون استعمال صدق نمىكند، حرام نيست.
مسائل ضرورى:
1 همان گونه كه استعمال عطريات بر بدن ولباس حرام است، خوردن چيزى هم كه بوى خوش دارد، حرام است، چون با خوردن آنها استعمال محقق مىشود، ولى خوردن سيب، گلابى و بقيّه ميوههائى كه بوى خوش دارند، مانعى ندارد.
2 اگر شخص محرم، در حال احرام بميرد، غسل و حنوط او با كافور و امثال آن، از ساير عطريات، جايز نيست.