84مسائلى در اين بخش:

مسئله اوّل: چنانچه محرم براى برطرف كردن آلودگى‌هاى بدنش به حمّام برود، اماميّه، شافعيان، حنفيان، ثوريه و ظاهريه: به جواز آن فتوا داده‌اند. ¹ ولى مالك به كراهت آن حكم كرده و نيز به اعتقاد وى كسى كه براى نظافت وارد حمام شود كفاره بر او واجب مى‌شود. ² مسئله دوّم: آيا باز بودن صورت مردان واجب است يا نه؟ در اين مسأله اختلاف است.

اماميّه، شافعيان و بقيه مذاهب تسنّن به عدم وجوب وليكن ابوحنيفه و مالك بن انس به وجوب باز بودن صورت براى مردان رأى داده‌اند. ³ مسئله چهارم: شخص محرم مى‌تواند سر خود را بر روى متكّا و امثال آن گذارده و بخوابد، گرچه همين كار باعث پوشيده شدن قسمتى از سر او بشود.

مسئله پنجم: اگر محرم از روى فراموشى سر خود را بپوشاند مانعى ندارد وليكن هر گاه متوجّه شد بلافاصله بايد سرش را برهنه كند. به هر حال در اين فرض به فتواى اماميه و شافعيه و ديگران كفاره‌اى واجب نيست. ولى حنيفيان به وجوب آن رأى داده‌اند. ⁴ مسئله ششم: اگر محرم عمداً سر خود را بپوشاند بايد يك گوسفند فديه بدهد و هر گاه اين پوشش تكرار شود، فديه هم تكرار خواهد شد، و به هر شكل اگر بدون عذر سر خود را بپوشاند بايد يك گوسفند كفاره بدهد، خصوصاً اگر در مجالس متعدد باشد.

3 حرمت پوشيدن كفش و جوراب:

به اتفاق جميع فقهاى اسلامى، پوشيدن كفش و جوراب و هر چيز ديگرى كه پشت پا را مى‌پوشاند مانند پوتين، حرام است. وليكن پوشيدن كفش براى مردان در صورتى كه نعلين پيدا نكنند، جايز است مشروط به اين كه روى كفش را طورى پاره كنند كه پشت پا پيدا باشد.

احمد بن حنبل نيز به دليل بعضى از اخبار، پوشيدن كفش را، در اين فرض، بدون پاره كردن روى آن نيز جايز نمى‌دادند. ⁵ وليكن در زمان كنونى كه كفش‌هاى چرمى معروف به «استفج» در بازار موجود است، بدون ترديد استفاده از آنها در حال احرام متعيّن مى‌باشد، زيرا هم دوخته نيست و هم پشت پا را نمى‌پوشاند.