79 و امّا به فتواى مالكيان: كه قبلاً ذكر شد معتقدند: احرام محقق نمى‌شود مگر با نيّتى كه مقترن به قول يا فعلى باشد كه مربوط به حج است مانند تلبيه گفتن و يا توجّه و التفات به طريق به طورى كه بداند: اين راه به مكّه ختم مى‌شود. ¹ ولى شافعيان، ² حنابله، استحق بن راهويه و ابراهيم نخعى مى‌گويند: تلبيه سنّت است، و لذا متّصل شدن آن را به احرام مستحب مى‌دانند. و بر اين اساس اگر بدون تلبيه، احرام را نيّت كند، صحيح خواهد بود. ³

مسائلى در تلبيه:

اوّل: زمان گفتن لبيك از وقتى است كه احرام مى‌بندد وليكن استمرار آن در حالات نشسته، ايستاده، سواره، پياده و به هنگام بالا رفتن و پائين آمدن از پستى‌ها و بلندى‌ها، و يا موقع سوار شدن و پياده شدن از مركب، تا رسيدن به جمره عقبه استحباب دارد.

دوّم: براى مردان مستحب است لبيك را با صداى بلند بگويند، ولى زنان صداى خود را بلند نكنند، بلكه خود و كسانى كه اطراف او هستند صدايش را بشنوند.

امّا در مساجدى كه محّل اجتماع مردم است بويژه مسجد عرفه، مستحب است زن و مرد در آن مكان مقدس لبّيك را با صداى بلند بگويند.

به فتواى اماميه: مستحب است وقتى خانه‌هاى مكّه مشاهده شد گفتن لبّيك را قطع كنند.

سوّم: صيغه تلبيه چنين است.

لبّيك اللهم لبّيك، لبّيك لا شريكَ لَكَ لَبّيك

انّ الحمد والنعمة لكَ والملك،

لا شريك لك لبّيك.

و بدين گونه با تكرار چهاربار، لبّيك گفتن، اين واجب نيز محقق مى‌شود. البته همزه (اَنّ) را مى‌توان به فتح و كسر، هر دو قرائت كرد.

چهارم: به هنگام گفتن لبّيك طهارت از حدث شرط نيست.

دو جامه احرام