133ج - دليل ديگر سلفيه بر عدم جواز توسل استدلال به آيه شريفۀ «فَلاٰ تَدْعُوا مَعَ اللّٰهِ أَحَداً» 1 مىباشد، يعنى با خدا كسى را نخوانيد.
در پاسخ به اين اشكال بايد گفت كه اگر تأملى به قبل اين آيه داشته باشيم متوجه مىشويم كه آيه در مورد كسانى است كه همراه با خدا افراد بشرى را مىپرستيدند و لذا قبل از اين آيه مىفرمايد: «إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ عِبٰادٌ أَمْثٰالُكُمْ ». 2 و بعد در ادامه مىگويد «فَلاٰ تَدْعُوا مَعَ اللّٰهِ أَحَداً» و اگر منظور از خواندن و دعا در آيه همان خواندنى باشد كه در برابر خدا انجام مىدهيم آرى هيچ كس از مسلمانان آنرا جايز نمىداند، ولى بايد توجه داشت كه هر دعايى عبادت نيست -\مثلاً وقتى كسى را صدا مىزنيم مىگوييم يا جعفر يا رضا اين معنى عبادت نيست. در روايات نيز كه آمده (الدعاءُ هو العبادة) 3 يعنى دعاى خداوند از جمله عبادات است ولى هر صدا زدنى به معنى عبادت محسوب نمىشود.
دليل ديگر بر نفى توسل آيۀ (إِنْ تَدْعُوهُمْ لاٰ يَسْمَعُوا دُعٰاءَكُمْ ) مىباشد. يعنى اگر آنها را بخوانيد صداى شما را نمىشنوند.
د - و نيز آيۀ «وَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ مٰا يَمْلِكُونَ مِنْ قِطْمِيرٍ». 4
يعنى كسانى را كه به غير از خدا مىخوانيد اينان مالك هستۀ خرمايى هم نيستند.
و نيز آيۀ «وَ لَوْ سَمِعُوا مَا اسْتَجٰابُوا لَكُمْ» 5 يعنى اگر هم بشنوند دعاى شما را اجابت نمىكنند.
بايد توجه داشت كه اين آيات در مورد بتپرستان است كه بتها را مىپرستيدند و از آنها طلب يارى مىخواستند و قياس آن با مسلمانان كه به خداى يكتا ايمان دارند و