127شفاعت كنند، اين اعتقادى باطل است. «مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاّٰ بِإِذْنِهِ». ¹

كيست كه بتواند بدون اجازه از نزد خدا به شفاعت بپردازد.

د - توسل به بندگان خدا بصورت تذلّل و عبوديت:

«إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ عِبٰادٌ أَمْثٰالُكُمْ». ²

يعنى خشوع، تذلل و عبادت فقط مخصوص خداست و اينان هم همچون شما بندۀ خدا هستند. ³

ه‍ - توسل به معناى پارتى بازى:

يعنى اگر شخص هيچ عمل صالحه‌اى نداشته باشد، تارك صلاة و روزه باشد و فقط بخواهد با يك سفره انداختن و مسايلى از اين دست ائمه را در قيامت شفيع خود قرار دهد كه اين درست نيست. درست مانند دانشجويى كه وقت امتحانش فرا رسيده و درس نخوانده و قصد دارد با تملق و چاپلوسى نزد استاد به نمره مطلوب دست يابد كه اين غيرممكن است و به درگاه الهى هيچ راهى ندارد.

«وَ لاٰ يَشْفَعُونَ إِلاّٰ لِمَنِ ارْتَضىٰ وَ هُمْ مِنْ خَشْيَتِهِ مُشْفِقُونَ» ⁴ يعنى از كسانى شفاعت مى‌كنند كه مورد رضايت باشند نه از كسانى كه مورد رضايت نيستند.

همچنين كسى كه با اصل ايمان و اسلام در تضاد است مورد شفاعت قرار نمى‌گيرد:

از رسول اكرم منقول است كه: (شفاعت براى ترديدكنندگان، مشركان و كافران نيست