35حسين - كه كتاب گرانقدر طبقات الانوار فى مناقب الائمه الاطهار را در سى جلد در رد يك باب تحفه اثنى عشريه نگاشت - و ديگر علما و بزرگان شيعه در هر شهر و ديار عليه تحفه اثنى عشريه و حقانيت شيعه مطالبى نوشتند. با اين حال، اين اختلافات به جنگ و خونريزى دو فرقه بيشتر دامن زد.
از طرف ديگر، در اواخر قرن دوازدهم، تصوف در هند قدرت خود را از دست داده و بازار سالوسان و مكاران به نام مرشد و صوفى و سجادهنشين رونق گرفته بود. چون اين گروه اعتقاد چندانى به مسائل اسلامى نداشت، مردم را از فراگيرى و عمل به احكام اسلامى بازمىداشت. ازاينرو، برخى علماى شيعه به مبارزه با اينگونه صوفيان و عارفنمايان دروغين پرداختند و كتابهايى در رد تصوف نوشتند.
گروهى از علما براى بازگرداندن شيعيان به تشيع واقعى و آشنا كردن ايشان با مسائل و احكام، فعاليت خود را آغاز كردند. با توجه به اينكه تصوف در گذشته، منبع خدمات زيادى به مسلمانان هند بود و بيشتر مردم مسلمان از طريق عرفان و تصوف به اسلام رو آورده بودند، مخالفت با كل تصوف به هر صورتى بسيار دشوار بود. در اين ايام، اختلافات ديگرى ميان فرقههاى تشيع به وجود آمد و فرقه شيعه به دو دسته اخبارى و اصولى تقسيم شد.
شدت اختلافات نيز به جايى رسيد كه علماى شيعه دو گروه، همديگر را تكفير كردند و كتابهاى متعددى بر ضد هم نوشتند. 1