143امام زينالعابدين(ع) در حديث شبلى، نماز در مقام ابراهيم(ع) را به معناى بندگى، طاعت و مبارزه با شيطان دانست.
«قال (ع ) نويت حين و قفت عند مقام إبراهيم (ع ) أنك و قفت على كل طاعة و تخلفت عن كل معصية ؟ قال : لا . قال : فحين صليت فيه ركعتين ، نويت أنك صليت بصلاة إبراهيم (ع ) و أرغمت بصلاتك أنف الشيطان ؟ قال : لا . قال له : فما صافحت الحجر الاسود و لا و قفت عند المقام و لا صليت فيه ركعتين ».
پرسيد: همينكه در محل مقام ابراهيم وقوف كردى نيت كردى كه بر كل طاعت و بندگى وقوف كردهآى و از همه معصيتها دورى مىجويى؟ گفت: نه. پرسيد: پس وقتى كه آنجا دو ركعت نماز خواندى، نيت كردى كه ابراهيم گونه نماز بگزارى و با نمازت، بينى شيطان را به خاك بمالى؟ گفت: نه. فرمود: پس... نه در كنار مقام ابراهيم ايستادهاى و نه در آنجا دو ركعت نماز خواندهاى.
خدا خواسته است كه بندهاش او را به چيزى بندگى كند كه در او وجود ندارد. امتياز بنده از خدا به فقر اوست و امتياز خدا از بنده به غناى اوست. فقر، جامهاى زيبا براى بنده و غنا، ديباى دلانگيزى براى خداست. خدا مىخواهد كه انسان او را با فقر، ضعف، ذلت و انقطاع بندگى كند و اينها امورى است كه در ذات حق يافت نمىشوند. به بيان ديگر بندگى با تكبر، عبوديت و غرور و نماز با بىنيازى سازگار