89
بىكارى
تنبلى و تنپرورى همواره مورد نكوهش اسلام و پيشوايان دين بوده است. در شرافت و عزت كارگران همين بس كه رسول اكرم صلى الله عليه و آله بر دستشان بوسه زد. زندگى براى كار و فعاليت است و اين همه نيروهاى مادى و معنوى كه خداوند به بشر عنايت فرموده است، نبايد هدر برود، بلكه هر كس به اقتضاى ذوق و علاقهاى كه دارد، بايد به كار بپردازد تا هم چرخ زندگىاش به آسانى بگردد و هم از مفاسدى كه بر اثر بىكارى به وجود مىآيد، در امان بماند. حكومتها نيز وظيفه دارند تا زمينه كار را براى همه مردم فراهم آورند. انسان تا وقتى كه كارى دارد، فكرش نيز مشغول آن است، ولى همينكه از كار دست كشيد و در جرگه بىكاران در آمد، در معرض بسيارى از آسيبهاى مادى و معنوى قرار مىگيرد. حضرت على عليه السلام دراين باره فرمود:
مَعَ الْفَرٰاغِ تَكُونُ الصَّبْوَةُ. 1
بىكارى با هوا و هوس همراه است.
در سخنى ديگر به روايت اهل سنت مىفرمايد:
اَلْقَلْبُ الْفَارِغُ يَبْحَتُ فِى السُّوءِ وَ الْيَدُ الْفَارِغَةُ تَنازَعُ الِى الإثْمِ. 2
دل فارغ از ياد حق به سوى بدىها روى مىآورد و دست بىكار به گناه مشغول مىشود.
تنبلى
تلاش و كوشش مايه پيشرفت و تعالى و عامل دستيابى به اهداف