131
سخاوتمندى
گذشتن از مال و بخشيدن آن به ديگران در راه خدا، كار آسانى نيست.
تنها كسانى از عهده اين مهم برمىآيند كه تعلق به مال را در خود از بين برده و لذت بخشش را چشيده باشند. رسيدن به درجات والا و محبوب خالق شدن، شرايطى دارد. يكى از مهمترين اسبابى كه مىتواند انسان را به درجات بالا برساند و او را در رديف انسانهاى شريف قرار دهد، سخاوتمندى است. انسان سخاوتمند داراى روحى بزرگ و والاست.
نشانه بزرگى روح او همان گذشت اوست. بىشك، چنين كسى اگر روحيه گذشتنداشت، هرگز نمىتوانست از مالدنيابگذرد. بهيقين، سخاوتمندان در دنيا و آخرت از سعادتمندانند. حضرت على عليه السلام مىفرمايد:
لاٰ يَكْمُلُ الشَّرَفُ الاّٰ بِالسَّخٰاءِ وَالتَّوٰاضُعِ. 1
بزرگوارى جز با سخاوت و فروتنى تكميل نمىشود.
در سخنى ديگر بنا به نقل اهل سنت چنين سفارش مىكند:
اَلْقِ النَّاسَ عِنْدَ حَاجَتِهِمْ الَيْكَ بِالْبُشْرِ وَ التَّوٰاضُعِ. 2
هرگاه مردم بهتو نيازمندشدند، با رويى گشاده و فروتنى با آنان روبهرو شو.
خلق نيكو
خلق و خوى خوب سبب جذب دوستان بسيار خواهد شد و اين دوستان صميمى مىتوانند در همه حال ياور آدمى باشند. اين خاصيت اخلاق خوب است كه انسان را بىاختيار جذب مىكند. اخلاق خوب