130
اَلإِيمٰانُ شَفِيعٌ مُنْجِحٌ. 1
ايمان، شفيع نجاتبخش است.
حضرت در كلامى ديگر بنا بر نقل شيعه و اهل سنت، مىفرمايد:
اَلْاِيْمٰانُ مَعْرِفَةٌ بَالْقَلْبِ وَ اقْرَارٌ بِالْلِّسٰانِ وَ عَمَلُ بِالْاَرْكٰانِ. 2
ايمان، شناختقلبى واقرار بازبان وعمل با اعضا و جوارح است.
پرهيز از شهرتطلبى
گمنامى و ناآشنايى، وسيلهاى براى راحتزيستن و آسوده بودن است. دراين حال، فرد از تعريف و تمجيد ديگران به دور است و با خاطرى آسوده به زندگى عادى خود مىپردازد. پس لازم نيست از بيم مراجعه ديگران، پنهانكارى كند و با دغدغه و اضطراب، ايام را به سر آورد. يكى از عوامل بدبختى انسانها كه آنها را از مسائل اساسى زندگى باز مىدارد، مشهور شدن در ميان مردم است. تا وقتى انسان شهرتى ندارد، به راحتى مىتواند هرگونه كه بخواهد، زندگى كند. در اين حال، تصميمگيرىهايش نيز از قدرت و استحكام بيشترى برخوردار است.
برعكس، شخصى كه شهرتى دارد، تمركز فكر ندارد و در نتيجه، دچار تزلزل رأى در تصميمگيرى خواهد شد و اين وضع سبب مىشود آسايش خود را تا حدودى از دست بدهد. حضرت على عليه السلام مىفرمايد:
اِنَّ فِى الْخُمُولِ لَرٰاحَةٌ. 3
در گمنامى، گونهاى از آسايش هست.