129معناى برخوردار بودن از حيات ابدى است. حضرت على عليه السلام مىفرمايد:
اَلْعٰالِمُ حَىٌّ وَ انْ كٰانَ مَيِّتاً. 1
دانشمند، زنده است حتى اگر بميرد.
در سخنى ديگر بنا بر نقل شيعه و اهل سنت چه زيبا مىفرمايد:
اَلْعُلَمَاءُ بَاقُون مَا بَقِىَ الْدَّهْرُ اعْيَانُهُمْ مَفْقُودَةٌ و امْثَالُهُمْ فِى الْقُلُوبِ مُوْجُودَةٌ. 2
تا روزگاران باقى است، دانشمندان باقى هستند، خود آنان با آنكه از ميان مردم رفتهاند، ولى ياد چهرههايشان در دلها نقش بسته است.
تكيه بر ايمان
آدمى باايمان به ذاتى فناناپذير كه همواره او را در كنار خود و يارىگر خويش مىداند، از هيچ قدرتى نمىهراسد و نيروى خود را مضاعف مىبيند. اساساً نمىتوان تنها به مدد نيروى جسمانى، از پس همه مشكلات برآمد؛ زيرا انسان هرقدر قوى باشد، باز هم به پناهگاهى نياز دارد كه در سايه آن بتواند ادامه حيات دهد و به سوى خوشبختى حركت كند. اين تكيهگاه چيزى جز ايمان نيست؛ چون هيچ چيز مانند ايمان نمىتواند حافظ و نگهبان درون و بيرون انسان باشد. ايمان در سختىها و مشكلات، پناهگاهى محكم است و همه اضطرابها و نگرانىها را به آرامش بدل مىكند. حضرت على عليه السلام مىفرمايد: