124
اَلْخِزْىَ فِى الْدُّنيَا وَ هُوَ فِى الْآخِرَةِ اذَلُّ وَ اخْزَىٰ.
كسى كه در امانتدارى سستى بورزد و در حدود خيانت بگردد [ خيانتورزى را پيشه خود سازد ] خوارى و ذلت در دنيا را بر خود روا ساخته و در آخرت نيز خوار و ذليلتر خواهد بود.
راستگويى
راستگويى از بهترين صفات انسانى است، همچنانكه دروغگويى بدترين صفت است. بعضى از مردم چنان به دروغگويى عادت كردهاند كه اگر در شبانهروز چند بار دروغ نگويند، احساس آرامش و شادى نمىكنند. كسانى كه دروغ مىگويند، دچار عقده حقارت هستند و چون مىبينند مردم به آنها بىاعتماد شدهاند، با گفتن دروغ، توجه ديگران را به خود جلب مىكنند. در اين ميان، انسانهايى هستند كه هرگز زبان خود را به دروغ نمىآلايند. اينان اگر احساس كنند كه با دروغ گفتن، منافع دنيايى نيز به دست مىآورند، باز زبان خود را به آلودگىهاى دروغ نمىآلايند.
اين افراد در هر حالى صداقت را مىپسندند، حتى اگر با گفتن سخن درست، مقام و موقعيت خود را از دست بدهند. آنان هيچگاه كار خود را بىجهت توجيه نمىكنند و دروغ خود را با آرايه مصلحت تزيين نمىكنند و در حقيقت، خود را فريب نمىدهند. تنها كسانى از اين ويژگى ارزشمند برخوردارند كه ايمان در عمق جانشان نقش بسته باشد. حضرت على عليه السلام مىفرمايد:
اَلصِّدْقُ اقْوىٰ دَعٰائِمِ الْإِيمٰانِ. 1
راستگويى، نيرومندترين ستون ايمان است.