119هيچ انسانى نيست. با وجود اين، برخى انسانها از انجام دادن كارى كه آن را درست مىدانند، خجالت مىكشند و به همين دليل، دچار زيانهاى بزرگ مادى و معنوى مىشوند. اين عمل نشاندهنده ضعف اراده و درماندگى روحى آنان است و بدون ترديد، اگر با تصميم جدى، اين سدّ روانى را نشكنند، به تدريج، اين روحيه به همه جنبههاى زندگىشان سرايت مىكند. بدين ترتيب، دچار تساهل و تسامح مىشوند و از دايره حق و حقيقت بيرون مىروند. پس چه بهتر كه خجالت و ترديد را كنار بگذارند و از گفتن و به كار بستن آنچه حق مىدانند، خوددارى نورزند.
امام على عليه السلام فرموده است:
مَنِ اسْتَحْيىٰ مِنْ قَوْلِ الْحَقِّ فَهُوَ احْمَقُ. 1
هر كس از گفتن حق شرم كند، احمق است.
آن حضرت در سخنى ديگر كه اهل سنت روايت كردهاند، مىفرمايد:
اِعْرِفِ الْحَقَّ لِمَنْ عَرَفَهُ لَكَ رَفِيعاً كٰانَ اوْ وَضِيعاً. 2
حق را بشناس، از هر كس كه آن را به تو شناساند؛ چه آن شخص از افراد بلندمرتبه باشد يا در رتبه پايين اجتماع.
پايدارى در احقاق حق
مطالبه حق امرى بايسته و شايسته است و بر اساس آموزههاى روايى، آدمى نسبت به حقوق خود نبايد بىاعتنا باشد. از بديهىترين حقوق انسانى اين است كه هر كسى مىتواند حق خود را از كسانى بگيرد كه به او