94

5.سخن در حد نياز (دورى از افراط و تفريط)

(وَ كَذٰلِكَ أَنْزَلْنٰاهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا وَ صَرَّفْنٰا فِيهِ مِنَ الْوَعِيدِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ أَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْراً * فَتَعٰالَى اللّٰهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ وَ لاٰ تَعْجَلْ بِالْقُرْآنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ يُقْضىٰ إِلَيْكَ وَحْيُهُ وَ قُلْ رَبِّ زِدْنِي عِلْماً) ¹

و اين گونه آن را ]به صورت [قرآنى عربى نازل كرديم، و در آن از انواع هشدارها سخن آورديم، شايد آنان راه تقوا در پيش گيرند، يا ]اين كتاب [پندى تازه براى آنان بياورد. پس بلندمرتبه است خدا، فرمانرواى بر حق، و در ]خواندن [قرآن، پيش از آنكه وحى آن بر تو پايان يابد، شتاب مكن، و بگو: «پروردگارا، بر دانشم بيفزاى.»

مبلّغ بايد هر موضوعى را كه براى توضيح و تبيين آن تحقيق كرده و آمادگى كامل جهت بيان آن دارد، قبل از تنظيم و تهيۀ مطالب، بيان نكند و از سخن گفتن در امورى كه تخصص ندارد بپرهيزد.

آنچه را كه ميداند و آمادگى دارد، ولى مصلحت بر ذكر آن نيست