95را كنار گذاشته و مورد بحث قرار ندهد. هميشه توجه داشته باشد كه، همۀ آنچه را مى‌داند، يا قابل گفتن نيست و يا صلاح بر ذكر آن نمى‌باشد.

پس به اين ترتيب :

1- چيزى را كه ميداند و مطالعه داشته است مورد بحث قرار دهد.

2- بعد از ورود به بحث، از افراط و تفريط در بحث پرهيز كند. از گفتن مسائلى كه براى فهم مطلب لازم است دريغ نكند و از حاشيه پردازى فراوان و طولانى كردن سخنرانى، بدون جهت نيز جداً دورى كند.

روايات

1- امام على(ع) فرمود:

لاتَرَى الْجَاهِلَ إِلَّا مُفْرِطاً أَوْ مُفَرِّطا. ¹

نادان را يا تندرو و يا كندرو مى‌بينى.

2- امام على(ع) فرمود:

الْكَلامُ بَيْنَ خُلّتَيْ سُوءٍَ هُما: الاِكْثارُ وَ الاِقْلال فَالاِكْثارُ هَذْرٌ وَ الاِقلالُ عَيٌّ وَ حَصْرٌ. ²

كلام بين دو دوست بد قرار دارد زياده گويى و كوتاهى در بيان و حجت. زياده گويى خطا و خروج از اصل مطلب است و كم گويى ناتوانى و عجز (در رساندن و تفهيم مطلب) است.