151
ب: بيان مسألۀ شرعى به صورت غير پيوسته (مجزّا)
بيان مسألۀ فقهى بى ارتباط با مباحث اخلاقى و همچنين بى ارتباط با مسائل فقهى مطرح شده در جلسات قبل، يعنى در هر جلسه يك مسأله از بابهاى مختلف بيان شود.
البته لازم به ذكر است كه روش اول در جلسات دههاى و پيوسته مناسبتر است؛ زيرا هم مبحثى از مباحث فقهى به طور كامل بيان شده و هم انگيزۀ مستمع را براى شركت در جلسات بعد بالا مىبرد و روش دوم اكثراً در محافلى به كار برده مىشود كه به صورت تك جلسهاى و در يك زمان برگزار مىشود.
بهترين كلام
بايد توجه داشت كه در مسأله گفتن «رعايت اختصار» شرط اساسى است و با گفتن مسائل مختلف و گوناگون نبايد زمينۀ تشويش در ذهن مخاطب را ايجاد نمود؛ چرا كه ظرفيتهاى مخاطبين مختلف است و مبلغ بايد مسائل را متناسب با ظرفيت مخاطب بيان كند و مسلماً اگر يك مسأله به طور كامل و روشن مطرح شود بهتر از آن است كه مسائل مختلف و فروعات گوناگون در يك جلسه بيان گردد و نتيجۀ مثبتى هم بر آن مترتب نباشد.
اما نكتۀ قابل توجه اين است كه بايد خلاصه گويى باعث نقص در بيان مسأله نباشد و مضر به يادگيرى مخاطب نشود. گاهى خلاصهگويى و عدم توجه به جوانب يك مسأله و عدم يادآورى فروعات مهم در اطراف آن، باعث عدم يادگيرى صحيح شده و يا باز شدن راه فرار براى آنان كه