229
فصل چهاردهم:در حريق اوّل
و آنچه اعاده يافته بعد از آن از عمارت حرم و حريق ثانى و آنچه مترتب شده بر آن
آنكه در اوّل شب جمعۀ اوّل رمضان سنۀ اربع و خمسين و ستمائه 1 مسجد نبوى سوخته و سببش آنكه ابوبكر بن اوحد نام فراش به زاويهاى كه در زاويۀ غربى جهت شمالى مسجد شريف است در آمد كه قنديلها را بر آورده در منارهها تعليق كند و روشنيى كه در دست داشت در بالاى قفصى از قفصهاى قناديل گذاشت و آن قفص از آن آتش مشتعل شد و آن شعله در گليم و بوريا و غير ذلك از اسبابى كه در آن زاويه بود افتاد و به جايى كشيد كه التهاب و اشتعال آن آتش به سقف مسجد رسيد و به سرعت تمام اين آتش به جانب قبله روى آورد.
امير به صغير و كبير شهر متوجه آتش شده از كشتن آن عاجز آمدند تا آنكه به جميع سقف مستولى شد و آنچه سقف بر آن محتوى است از منبر و ابواب و خزاين و مقاصير و صناديق و كتب و مصاحف و كسوت حجرۀ شريفه همه سوخت و هيچ چوبى درست نماند.
قسطلانى گفته كه در آن زمان يازده كسوت بر بالاى هم بر حجرۀ شريفه پوشيده شده بود و آن آتش جميع زخارفى را كه مرضى نبود ازاله نمود و از آن آتش صفت قهر و عظمت الهيه كه بر شريف و مشروف 2 مستولى بود مشاهده مىشد و اين آتش در عقب آتشى بود