131وآله وسلم - شنيدم كه مى‌گفت و حال آنكه بر بالاى منبر ايستاده بود كه من در اين اوان ¹بر عُقر ² حوض خود ايستاده‌ام و نيز مروى شده كه يكى از طرفين منبر شريف بر عُقر حوض است الآن. پس كسى كه سوگند دروغ خورد و نزد منبر مى‌خواسته باشد كه حق مرد مسلمانى را به آن سوگند [40 - ب]، دروغ قطع كند بايد كه آماده سازد منزل خود را از آتش. و عقر حوض مفسر شده است از موضعى كه آب از آنجا مى‌ريزد به حوض، و نسائى به رجال ثقات روايت كرده كه كسى كه سوگند دروغ خورد نزد اين منبر من و مى‌خواسته باشد كه به آز استحلال كند مال مسلمى را، لعنت خداى و ملائكه و جميع آدميان بر وى باد و خداى قبول نكند از وى صرف و عدل را يعنى فريضه و نافله را يا توبه و فديه را. و طبرانى روايت كرده كه ميان حجرۀ من و مصلّاى من روضه‌اى است از رياض جنّت و در روايتى ميان خانه و مصلاى من و در روايتى ميان منبر و مصلاى من روضه‌اى است از رياض جنت.

قولى است كه مراد به مصلّا جاى نماز كردن آن حضرت است از مسجد نبوى و قولى آنكه مراد مصلّاى عيد است و مؤيد اين است آنچه بعضى از روات اين حديث گفته كه شنيدم از غير واحد. يعنى جماعتى كثيره كه چون سعد بن وقاص اين حديث را استماع نمود هر دو خانۀ خود را در مابين مسجد و مصلّا بنا فرمود و نيز مؤيد اين است آنچه روايت نموده جناح نجار، كه بيرون شدم با عايشه دختر سعد بن وقاص به سوى مكه و عايشه گفت كه منزل خود را بنا كن گفتم به او كه در بلاط بنا كنم. گفت: تمسك كن به بلاط كه شنيدم پدر خود را كه گفت كه شنيدم رسول را - صلى‌اللّٰه عليه وآله وسلم - كه مى‌گفت ميان اين مسجد من و مصلّاى من روضه‌اى است از رياض جنّت.

صاحب تاريخ گفته:

«بلاط آن امرى ممتد است از مسجد تا مصلّا چنان كه زيادتى تفصيلش خواهد آمد.»

و گفته كه مؤيد ³ آن است كه جميع مسجد نبوى روضه است.