125به قبر شريف [37 - آ] آيد و به دستور سابق سلام و دعا نمايد و بعد از آن بگويد:
«يا رسول اللّٰه نسألك، ان تسال اللّٰه تعالى ان لا يقطع آثارنا من زيارتك و انَ يعيدنا سالمين و ان يبارك لنا فيما وهب لنا و يرزقنا الشكر على ذلك، الّلهم لا تجعله آخر العهد بحرم رسولك صلى اللّٰه عليه و آله و سلم و حضرته الشريفه و يسّرلى العود الى الحرمين سبيلا سهلة و ارزقنى العفو و العافية فى الدنيا و الآخرة.»
و بعد از آن براى فراق و فوت بركات آن مواضع شريفۀ متبركه كه متألم و مُتحزن بوده از ديدۀ غم ديده و سينۀ بىكينه قطرات غبرات 1 و زفرات 2 بلا تكلّفات ظاهر و متبادر سازد و چيزى از خاك آن حرم محترم و يا چيزى كه از خاك آن حرم ساخته باشند همراه خود از آنجا بيرون نكند بلكه براى هديّه از آنجا چيزى بگيرد كه خاطرى به آن خوش شود همچو تمر و آب چاههاى متبركه كه ذكرش خواهد آمد.
ديگر در وقت بيرون شدن آنچه ميسّر شود به اهل آن بلدۀ مباركه تصدق كند و نيّت ملازمت تقوى 3 و استعداد لقاءاللّٰه و رسول اللّٰه - صلى اللّٰه عليه و آله و سلم - در دل مُحكم سازد و دل خود را از داعيۀ مفارقت و ذنوب و مُباشرت آن به كلّى پردازد كه نكس 4 اشدّ و اصعب از مرض است و بعد از پاك شدن، خود در اين نجاست آلودن، كمال قباحت و غايت شناعت است و بعد از آن بايد كه خود را دائماً به وفاى اين عهد راسخ و ثابت دارد و از نكث و نقض آن حذر كلى نمايد تا خوّان اثيم 5 و ناكث 6 لئيم نباشد و از روى خوف و رجا تأمل در آيت كريمۀ «فَمَنْ نَكَثَ فَإِنَّمٰا يَنْكُثُ عَلىٰ نَفْسِهِ وَ مَنْ أَوْفىٰ بِمٰا عٰاهَدَ عَلَيْهُ اللّٰهَ فَسَيُؤْتِيهِ أَجْراً عَظِيماً» 7 نمايد.