66

توسل حضرت آدم به اهل بيت(عليهم السلام)

دربارۀ اين آيه فَتَلَقّٰى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمٰاتٍ فَتٰابَ عَلَيْهِ (بقره:37) و اينكه كلماتى كه آدم به آنها متوسل شد تا توبه‌اش پذيرفته شد، چنين آمده:

هنگامى كه آدم كارى را كه نبايد انجام دهد، انجام داد، سر به سوى آسمان بلند كرد و گفت: به حق محمد از تو مى‌خواهم مرا ببخشى، خدا به او وحى كرد: محمد كيست؟ آدم جواب داد: اسم تو مبارك است. چون خلق شدم سرم را به سوى عرش بلند كردم ديدم بر آن نوشته: لا اله الاّ الله و محمد رسول الله گفتم: هيچ كس نزد تو جايگاه او را ندارد كه اسمش را همراه اسم خود قرار داده‌اى، وحى شد او آخرين پيامبر از نسل تو است و اگر او نبود تو را خلق نمى‌كردم. ¹در احاديث شيعيان آمده كه منظور از «كلمات» پيامبر(ص) و اهل بيت(عليهم السلام) هستند. ² اما اگر منظور فقط پيامبر(ص) هم باشد، مقصود ما را مى‌رساند كه توسل به پيامبر و مقربان درگاه الهى، جايز است. زيرا آدم چنين كرد و خدا توبه‌اش را پذيرفت.