94در همه حال، نام و ياد او در وجود آدمى نقش بندد: «

عَلامَة حُبِّ اللهِ تَعالى حُبُّ ذِكرِ الله » ¹؛ «نشانه دوستى خداى متعال، دوستى ذكر و ياد خداست».

حضرت محمد (ص) با مناجات و خلوت با خدا مأنوس بود و ديگران را نيز همواره به اين خلوت عطرآگين رهنمون مى‌ساخت.

گفت پيغمبر كه چون كوبى درى

مولوى

از پيامبر اكرم (ص) نقل شده است:

اذا احَبَّ احَدُكمْ انْ يحَدِّثَ رَبَّهُ فَلْيقْرَءِ القُرآنَ . ²

چون كسى از شما دوست بدارد كه با پروردگارش سخن بگويد، قرآن بخواند.

جوانى كه روزهايش را با ياد خدا مى‌گذراند و لذت مناجات و سخن گفتن با خدا را بر لذت‌هاى زودگذر ترجيح مى‌دهد، افزون بر تأثير روحانى، از پاداش بسيارى بهره‌مند خواهد شد. پيامبر مهربانى مى‌فرمايد:

ما مِن شابٍّ يدَعُ لِلّه الدُّنيا وَ لَهْوَها و اهرَمَ شَبابَهُ فِى طاعَة