93اوج بندگى و طاعت، دوستى با خداست. پيامبر اكرم (ص) از آرزو و دعاى داوود(ع) چنين حكايت مىكند:
خداوندا! من از تو، دوستى تو را و دوستى كسى كه تو را دوست دارد و كارى كه مرا به دوستى تو مىرساند، مىخواهم.
خداوندا! دوستى خودت را براى من، از وجودم، خانوادهام و از نعمتهايى چون آب خنك محبوبتر قرار ده. 1
اگر درِ دوستى گشوده شود، محبت دوسويه شكل مىگيرد. منادى رحمت و مودت، در كلامى از خالق مهربان، در اينباره چه زيبا مىفرمايد:
چون بندهاى ديدار مرا دوست بدارد، ديدارش را دوست مىدارم. اگر در خلوت يادم كند، در خلوت يادش مىكنم. چون در ميان گروهى يادم كند، در ميان گروهى بهتر يادش مىكنم. چون يك وجب نزديكتر شود، يك ذراع به او نزديك مىشوم و چون يك ذراع به من نزديك شود، يك باع [به اندازه دو بازوى انسان] به او نزديك مىشوم. 2
نشانه دوستى و محبت، ياد محبوب است؛ به گونهاى كه همواره و