87مصيبت و سرچشمه هلاكت شمرده شده است. وصى رسول الله(ص) مى‌فرمايد: «

لِلْخائِبِ الآيس مَضَضُ الْهَلاك » ¹؛ «براى محروم نااميد، تلخى و درد هلاكت است».

كوى نوميدى مرو، اميدهاست سوى تاريكى مرو، خورشيدهاست

مولانا

پيامبر اسلام(ص)، اميد را رحمت الهى مى‌داند و مى‌فرمايد: «اميد و آرزو، رحمتى است براى پيروان من. اگر اميد نمى‌بود، هيچ مادرى فرزند خود را شير نمى‌داد و هيچ باغبانى درختى را نمى‌نشاند». ²

خداوند در قرآن، ضمن تأكيد بر نااميد نشدن از رحمت الهى، انسان‌هاى اميدوار را اين‌گونه مى‌ستايد:

قُلْ إِنَّمٰا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحىٰ إِلَيَّ أَنَّمٰا إِلٰهُكُمْ إِلٰهٌ وٰاحِدٌ فَمَنْ كٰانَ يَرْجُوا لِقٰاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلاً صٰالِحاً وَ لاٰ يُشْرِكْ بِعِبٰادَةِ رَبِّهِ أَحَداً (كهف: 110)

پس هر كس به لقاى پروردگار خود اميد دارد، بايد به كار شايسته بپردازد و هيچ كس را در پرستش شريك نسازد.

پروردگار مهربان، افراد اميدوار را پرنشاط و مشمول رحمت الهى مى‌بيند: «آنان كه ايمان آورده و كسانى كه هجرت و در راه خدا جهاد كرده‌اند، به رحمت خدا اميدوارند و خداوند آمرزنده مهربان است». ³