63كه دنيا را كشتزار آخرت يا تجارتخانه اولياى الهى و مانند آن معرفى كردهاند، از اين زاويه به دنيا نگريستهاند.
زاويه دوم، توجه به دنيا براى خود دنياست. در اين صورت، آدمى آن را جز بازيچه و سرگرمى نمىيابد. دنيا، از اين زوايه، لعب است؛ يعنى راه به مقصد و غايت حقيقى نمىبرد. لعب، كارى است كه براى رسيدن به مقصدى خيالى و خالى از واقعيت انجام گيرد؛ و زندگى دنيا بدون غايت آخرت، لعب و سرابى بيش نيست. انسانهاى دنياگرا، همچون كودكان به بازى سرگرمند. فقط اسباببازىها تغيير يافته است. با چنين نگرشى، دنيا، لهو هم هست؛ زيرا شخص را به خود سرگرم كرده و از غايت حقيقى، يعنى آخرت بازداشته است. خداوند، آدمى را به اين امر توجه داده و فرموده است:
وَ يٰا قَوْمِ إِنِّي أَخٰافُ عَلَيْكُمْ يَوْمَ التَّنٰادِ (انعام: 32)
زندگى دنيا جز بازى و سرگرمى نيست و خانه آخرت براى كسانى كه تقوا مىورزند، بهتر است؛ آيا نمىانديشيد؟
زندگى دنيوى مراحلى دارد. نخستينِ آن، دوره بازى و كودكى است. در اين زمان، فكر و همت انسان صرف بازى مىشود. در دوره دوم، كه همزمان با نوجوانى است، در انسان، ميل به سرگرمىهاى گوناگون پديد مىآيد. پس از آن، دوران عشق به زيبايى و خودآرايى آغاز مىشود كه همان جوانى است. سپس دوران تفاخر فرامىرسد. در