195مسلمانان زخم زبان مىزدند و مىگفتند : مسلمانان وابسته به ما هستند و براى خود قبله مستقل ندارند. سرانجام، مسلمانان در سال دوم هجرت به فرمان الهى مسلمانان مأمور شدند به جانب كعبه نماز بخوانند. 1
به اين ترتيب، نمازگزار با رو كردن به سوى كعبه، احساس استقلال مىكند. از مكتب نماز مىآموزد كه به خود متكى و مستقل باشد و اين استقلال و اتكاى به نفس و وابستگى نداشتن به غير خدا را كه پايه عزت و عظمت است، در زندگى حفظ كند. مهمترين و عميقترين مسئله براى نمازگزار اين است كه قلب خود را متوجه كعبه، آن محيط توحيد و خداپرستى كند و دلش را كانون همسويى با خانه خدا و صاحب خانه، يعنى خداى متعال قرار دهد؛ به گفتۀ خواجه شيراز:
در ضمير ما نمىگنجد به غير از دوست كس
هر دو عالم را به دشمن ده كه ما را دوست بس
حضرت امام خمينى(قدس سره) پس از ايراد سخنانى در اين باره، ما را به بيانى از امام صادق(ع) رهنمون مىسازد كه فرمود:
هنگامى كه رو به قبله نمودى، از دنيا و آنچه در دنياست، مأيوس شو، و طمع خود را از خلق و شئون آن قطع كن. نيز