194
قبله و استقبال
نمازگزار، بايد هنگام خواندن نماز رو به قبله بايستد. قبله رو به كعبه، خانه خدا و كانون توحيد و مقدسترين و گرامىترين مكان دارد.
در حقيقت توجه به كعبه در نماز، توجه به توحيد و آرمان مقدس پيامبران و بنيانگذار كعبه، حضرت ابراهيم(ع) است. رو نمودن به سوى كعبه، افزون بر اينكه بيانگر وحدت، هماهنگى و نظم مسلمانان در عبادت است و آنها را از پراكندگى و ناهمگونى برحذر مىدارد، توجه دادن دل به نقطهاى مقدس است؛ نقطهاى كه يادگار حضرت آدم(ع) و حضرت ابراهيم(ع) و پيامبر اسلام (ص) است؛ نقطهاى كه اسلام از آن شروع شد، هجرت پيامبر از آنجا شكل گرفت، حركت عاشورايى امام حسين(ع) از همان جا برپا شد، و قيام جهانى حضرت مهدى(عج) نيز از همان مكان به راه خواهد افتاد. نمازگزار هنگام توجه به كعبه، همه اينها را به ذهن خود مىسپارد، و با جهانبينى توحيدى و عميق به عبادت خدا مىپردازد. اين چنين توجهى موجب پيوند بيشتر او با توحيد و آرمانهاى مقدس پيامبران مىشود و به همين نسبت، او را از انحرافات عقيدتى و عملى باز مىدارد.
پيامبر خدا(ص) و مسلمانان در آغاز اسلام تا سيزده سال در مكه و پس از هجرت، هفده ماه در مدينه به طرف مسجد الاقصى، قبله يهوديان، واقع در بيت المقدس نماز مىخواندند. يهوديان همواره به