193 إِذَا زَالَتِ الشَّمْسُ فُتِحَتْ أَبْوَابُ السَّمَاءِ، وَ أَبْوَابُ الْجِنَانِ وَ اسْتُجِيبَ الدُّعَاءُ، فَطُوبَى لِمَنْ رُفِعَ لَهُ عَمَلٌ صَالِح . ¹

هنگام زوال خورشيد، درهاى رحمت و درهاى بهشت باز و دعاها نيز مستجاب است؛ خوشا به حال كسى كه هنگام زوال، عمل صالحى از او به آسمان معنا بالا برود.

اگر عمل بالا رفت، انسان هم بالا مى‌رود؛ زيرا عمل واقعيتى است كه از جان آدم جدا نيست و جان، منشأ اعمال است. حضرت امير(ع) با اشاره به اين معنا مى‌فرمايد:

فاعلُ الخَيرِ خَيرٌ مِنه و فاعلُ الشَّرِّ شَرٌ مِنه . ²

بهتر از هر عمل خيرى، انسانى است كه عمل خير را انجام مى‌دهد و بدتر از عمل شر، فاعل آن است.

اگر نماز فضيلت دارد و اوج مى‌گيرد، نمازگزار، بهتر از نماز است. چگونه مى‌شود نماز بالا رود و نمازگزار بالا نرود. اگر عمل خيرى بالا مى‌رود، آن روح انسانى كه عامل اين اعمال خير است نيز يقيناً بالا مى‌رود؛ و همين است معناى روايت نبوى كه مى‌فرمايد: «نماز، مايه تقرب مؤمن به خداست». ³