191حضرت رضا(ع) به وقت نماز بسيار اهميت مىداد. امام(ع) در يكى از جلسههاى مهم علمى در حضور مأمون، با عمران صابى از بزرگان دانشمندان مادىگرا، مشغول بحث و مناظره بود كه ناگاه صداى اذان شنيده شد. امام رضا(ع) بىدرنگ براى اقامه نماز برخاست. عمران صابى با اصرار، از امام مىخواست به بحث ادامه دهد، حتى عرض كرد: «اى آقاى من! دنباله مناظره را قطع نكن، دلم رام گشته، بنشين و پس از پاسخ به سؤالات، براى نماز برو».
امام رضا(ع) نماز اول وقت را به بحث و مناظره ترجيح داد و تحت تأثير خواهش و احساسات عمران صابى قرار نگرفت و با قاطعيت به او فرمود: «
نصلى و نعود » 1؛ نخست نماز را به جاى مىآوريم، و سپس براى ادامه بحث باز مىگرديم».
پس نمازگزار بايد با توجه عميق قلبى، از وقت نماز استقبال كند و خود را به محضر بندگى حق برساند. بىشك، اين مهم، در پاكسازى روان و رشد معنوىاش اثرى ژرف دارد. حضرت امام خمينى(قدس سره) پس از ذكر احاديث و مطالبى در اين باره مىفرمايد:
آداب قلبيه اوقات، آن است كه خود را براى ورود به حضور مالك دنيا و آخرت مهيا كنى. پس نظرى به ضعف و بيچارگى و ذلت و بىنوايى خود و عظمت و بزرگى و جلالت و