171
توجه به نماز فرزندان و خانواده
خداوند متعال در قرآن كريم، به حضرت ابراهيم(ع) مىفرمايد: فَلاٰ تُعْجِبْكَ أَمْوٰالُهُمْ وَ لاٰ أَوْلاٰدُهُمْ إِنَّمٰا يُرِيدُ اللّٰهُ لِيُعَذِّبَهُمْ بِهٰا فِي الْحَيٰاةِ الدُّنْيٰا وَ تَزْهَقَ أَنْفُسُهُمْ وَ هُمْ كٰافِرُونَ ؛ «او [ابراهيم] اهل خود را به نماز فرمان مىداد». (مريم: 55)
انجام دادن هر كار مهمى، در ابتداى راه دشوار به نظر مىآيد، ولى اگر آدمى بار نخست به عملى كردن آن توفيق يابد و به تكرار برساند، از آن پس به راحتى از عهده اجراى آن برمىآيد. به همين جهت، بزرگان دين و پيشوايان معصوم: به پيروان خود سفارش كردهاند: فرزندانتان را از كودكى براى نماز تربيت كنيد؛ به گونهاى كه در كودكى به برپايى نماز خو كنند و هنگامى كه به سن تكليف رسيدند، با شوق و معرفت، به آسانى نماز بخوانند. حال آنكه اگر فرزندان را يكباره و دقيقاً از زمان تكليف، به نماز خواندن فرا بخوانيم، احساس خواهند كرد كه تكليف سخت و دشوارى بر آنها واجب شده است كه از عهده آن برنخواهد آمد. در قرآن كريم به پيامبر اكرم (ص) سفارش شده است: وَ كَمْ أَهْلَكْنٰا قَبْلَهُمْ مِنْ قَرْنٍ هَلْ تُحِسُّ مِنْهُمْ مِنْ أَحَدٍ أَوْ تَسْمَعُ لَهُمْ رِكْزاً ؛ «به اهل خود فرمان نماز بده و در اين باره پشتكار داشته باش». (طه: 132)
از اين احكام نورانى درمىيابيم كه اگر با چند بار دعوت به نماز، افراد خانواده اهل نماز نشدند و گاهى نماز خواندند و گاهى ترك كردند، سرپرست خانواده نبايد آنها را به حال خودشان واگذارد و از مسئوليت تربيت اعتقادى آنها شانه خالى كند، بلكه بايد در اين راه