156نيايش حقيقى هرگز بىپاسخ نمىماند. اين سخن بدان معنا نيست كه كوچكترين چيزى را هم كه از خدا طلب كنيم، واقعاً به ما عطا كند. فقط زمانى كه خودخواهى را با تلاشى آگاهانه از خود دور كنيم و با خضوعى حقيقى به خدا نزديك شويم، نيايشهايمان پاسخ مىگيرند.
«نيايش، بزرگترين نيروى پيونددهنده است و باعث انسجام و وحدت خانواده بشر مىشود. اگر كسى از رهگذر نيايش به وحدت خود با خدا پى ببرد، نگاهش به همه انسانها به گونهاى خواهد شد كه گويى خود اويند. در چنين حالتى، ديگر اثرى از مقام بالا و مقام پايين و قومگرايىهاى كوتهانديشانه يا رقابتهاى مبتذل باقى نمىماند.
دامنه نيايش، محدود و تنگ نيست و چنين نيست كه فقط طبقه يا جامعه خود فرد را در بر گيرد. دامنه نيايش فراخ و فراگير است و كل بشر و همه آدميان را در بر مىگيرد. پس تحقق آن، يعنى بنيان نهادن ملكوت آسمانها بر روى زمين.
من بر لزوم نيايش تأكيد مىكنم؛ زيرا به وجود قدرتى مافوق معتقدم. نيايش، اندوخته زندگى من است. بدون آن، مدتها پيش مشاعرم را از دست مىدادم و ديوانه مىشدم. بدون نيايش، زندگى در چشمم تيره و تار است». 1