154كه شبهاى ما را روز مىگرداند؛ شبهايى كه از آنِ توست و روزهايى كه مُلك توست. ما نمىتوانيم چيزى از تو بخواهيم؛ زيرا تو نيازهاى ما را نيك مىدانى پيش از آنكه نيازها در ما زاده شود. نياز حقيقى ما تويى و اگر تو خود را بيشتر به ما دهى، همه آرزوهاى ما را برآورده كردهاى.» 1
الكسيس كارل
«نيايش، همچون دَم زدن، خوردن و آشاميدن، از نيازهاى ژرفى است كه از عمق سرشت و فطرت سر مىزند. نيايش بر خلاف تخدير كه به ضعف و مرگ منتهى مىشود، نيروزا، نشاطانگيز و عامل شكفتگى احساسها، عاطفهها و استعدادهاى مرموز درون روح آدمى است.
نيايش، كشش روح است به سوى كانون غير مادى جهان و مىتوان گفت كه نيايش، پرواز روح است به سوى خدا. آنجا كه پاى نيايش به ميان مىآيد، كُميت انديشه و بيان درمىماند.
نيايش در مرحله عالىتر خود، از سطح درخواست و عرض حال فراتر مىرود. انسان در برابر خداوندگار هستى، نشان مىدهد كه او را دوست دارد، نعمتهاى او را سپاس مىگزارد و آماده است تا