146اسماعيل و مادرش هاجر را در ميان كوه‌هاى سوزان مكه جاى داد و خواست بازگردد، با يگانه معبود و يارى‌گرش چنين مناجات كرد:

خُلِقَ الْإِنْسٰانُ مِنْ عَجَلٍ سَأُرِيكُمْ آيٰاتِي فَلاٰ تَسْتَعْجِلُونِ (ابراهيم: 37)

پروردگار ما، من ذريه و فرزندان خود را به وادى بى‌كشت و زرع مسكن دادم [براى به پا داشتن نماز].

حضرت يونس(ع) چون به تاريكى شكم ماهى در دل دريا گرفتار شد، اين‌گونه به نيايش نشست:

وَ ذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغٰاضِباً فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ فَنٰادىٰ فِي الظُّلُمٰاتِ أَنْ لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ أَنْتَ سُبْحٰانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظّٰالِمِينَ (انبياء: 87)

معبودى جز تو نيست، تو پاكى و به درستى كه من، به خويشتن ستم كردم.

و خداوند به نيايش او چنين پاسخ داد فَاسْتَجَبْنٰا لَهُ وَ نَجَّيْنٰاهُ مِنَ الْغَمِّ وَ كَذٰلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ «و او را از اندوه رهانيديم و ما اين‌گونه مؤمنان را مى‌يابيم». (انبياء: 88)

حضرت ايوب(ع) از شماتت بى‌خردان به ستوه آمد و به خداى تعالى شكوه كرد و بهبودى يافت:

وَ أَيُّوبَ إِذْ نٰادىٰ رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرّٰاحِمِينَ (انبياء: 83)

و ياد كن اى رسول، حال ايوب را وقتى كه دعا كرد: اى پروردگار، مرا بيمارى رسيده است [و تو مهربان‌ترين مهربانانى].