141
1. نيايش در بيان قرآن، اهل بيت(عليهم السلام)، علما و انديشمندان
نيايش، حالتى روحى است كه ميان عبد و معبود انس و كشش زيبا و ناب ايجاد مىكند. درك، تخيل، انديشه و وجدان ما، در نيايش به هم مىآميزند و اقيانوس جان ما را مىشورانند. اين شور و هيجان معنوى، چنان هماهنگ و باشكوه شكل مىگيرد كه درون ما را از هرگونه آلودگىپاك مىكند، بلكه نور هدايت خداوندى را در آن فروزان مىكند. دعا، بيانكننده ارتباط بنده با مبدأ متعال و خواهشى است از محضر كريم بىهمتا در طلب خوىهاى پسنديده، فضيلتهاى انسانى، سعادت فردى و جمعى و دورى از پستىها و گناهان. نيايش، خود مراتب و درجاتى دارد؛ از طمع بهشت و ترس از جهنم تا شوق لقاى پروردگار و خشنودى خداوند متعال. همچنين تأثير دعا و نيايش در رفع گرفتارىهاى روحى و جسمى انكارنشدنى است.
قرآن و نيايش
اهميت نيايش را مىتوان از سه دسته از آيات قرآنى دريافت: دسته اول، آياتى كه خداى تعالى در آن بندگان مؤمن را به نيايش با خداوند