128كسى كه به خودپسندى و تكبر دچار است، خود را از ديگران برتر مى‌شمارد و به آنان اعتنا نمى‌كند. بازتاب اين خلق نكوهيده، تنهاماندن و پراكندگى مردم از اطراف اوست؛ چنان كه حضرت امير(ع) هشدار مى‌دهد: «

وَ لا وَحْدَة أَوْحَشُ مِنَ الْعُجبِ » ¹؛ «هيچ تنهايى وحشتناك‌تر از خودبينى و غرور نيست».

خودپسندى، سرازيرى نعمت الهى را از انسان بازمى‌دارد و او را از پاداش‌هاى اخروى محروم مى‌كند.

امير مؤمنان على(ع) در اين‌باره مى‌فرمايد: «

الأِعجابُ يمْنَعُ الاِْزديادَ » ²؛ «خودپسندى انسان را از افزايش نعمت و ثواب باز مى‌دارد».

زاهد غرور داشت، سلامت نبرد راه رند از ره نياز به دارالسّلام رفت

حافظ

خداى مهربان، كسانى را كه در برابرش خضوع نكردند و كبر ورزيدند، از اوج عظمت به خاك ذلت نشاند. به ابليس دستور داد براى آدم سجده كند، ولى او از روى تكبر سرباز زد . پس، از بهشت رانده شد ³؛ نمرود در برابر دعوت پيامبر سركشى كرد، پس به وسيله يك پشه هلاك شد؛ فرعون با آن‌همه زر و زور، آنگاه كه به