119در زندگى انسان ارزش‌هايى وجود دارد كه هرگز نبايد آنها را از دست داد. يكى از ارزنده‌ترين ارزش‌ها، اعتبار و آبروى انسان است. اگر از بين رفتن زندگى به منزله مرگ است، از دست دادن اعتبار و آبروى نيز به منزله پايان زندگى در جامعه است. از دست دادن مال، ناخوشايند است، ولى موجب سرافكندگى نمى‌شود؛ چون مى‌توان آن را جبران كرد، ولى اگر نيك‌نامى از دست برود، بازيافتن آن بسيار دشوار است. ¹

از عواملى كه سبب هتك آبرو مى‌شود، درخواست از مردم است. گرچه انسان‌ها به فراخور زندگى اجتماعى‌شان، از همكارى و هميارى ناگزيرند، خواهش و تمناى بى‌جا و غيرضرورى، به ويژه از كسانى كه ظرفيت لازم را ندارند، آبرو و اعتبار انسان را به خطر مى‌اندازد و چه بسا از ميان مى‌برد. از مولاى متقيان على(ع) در اين زمينه نقل است:

آبروى تو، همانند چيزى جامد است كه درخواست از ديگران، آن را قطره قطره [آب مى‌كند] و از بين مى‌برد. پس خوب بنگر كه آبرويت را نزد چه كسى مى‌نهى. ²

و چه زيبا و نيكو سروده است صائب تبريزى:

دست طمع كه پيش كسان مى‌كنى دراز پل بسته‌اى كه بگذرى از آبروى خويش