107است. بسيارى از پيامبران، امامان، صالحان كه در خوبى آنها ترديدى نيست، كمال برخوردارى از نعمتهاى حلال دنيا را داشتهاند.
حاصل سخن آنكه در اسلام نه رهبانيتى وجود دارد كه با غريزه انسان مخالف باشد و در جهت سركوب آن عمل كند و نه اباحه مطلق بدان راه دارد. از نظر اسلام، انسان بهنجار كسى است كه جسم و روح او در تعادل باشد و نيازهاى هر كدام ارضا شود. بنابراين، از نگاه آموزههاى دينى هم فردى كه از هواى نفس پيروى كند، نابهنجار است و هم كسى كه خواستههاى جسمانى خود را سركوب مىكند و فقط به برآوردن نيازهاى معنوى مىپردازد. از نظرگاه اسلام، گرايشهاى افراطى و تفريطى، با طبيعت و فطرت انسان مخالف و متضاد است و او را از رسيدن به كمال حقيقى باز مىدارد. با نگاهى به شخصيت پيامبر خدا (ص) درمىيابيم كه ايشان، هم نيروى شاداب روحى و هم طراوت فزاينده جسمانى را دارا بود؛ به گونهاى كه هم با صفا و خشوع كامل به عبادت حق مىپرداخت و هم در حدود شرع، از لذتهاى دنيوى بهره مىجست. به همين دليل، وجود مقدس آن حضرت، نماينده انسانى كامل و شخصيتى نمونه بود كه همه قواى جسمانى و روانى انسانى او متعادل بود. 1