108
فلسفه بعثت پيامبران
پيامبران به عنوان گلهاى سرسبد جهان آفرينش، حلقه ارتباط ميان زمين و آسمان و ماده و معنى هستند. اينان نردبان تعالى آدمى به سوى عوالم ملكوت و واسطه رهيابى او به بهشت ابدى و بالاتر از آن، به ديدار بهشت آفرين بودهاند. شيخ محمود شبسترى مىگويد:
در اين ره انبيا چون ساربانند
دليل و رهنماى كاروانند
لاهيجى در شرح اين بيت مىگويد:
پيامبران به سبب اطلاع بر حقايق امور و منازل و مراحل راه، همانند ساربانند؛ يعنى چنانچه [چنانكه] ساربان با محافظت خويش كاروان را به منزل مىرساند، پيامبران نيز به واسطه مراقبت از نفوس خلايق و حفظ آن از افراط و تفريط در اخلاق و اوصاف، آنها را به صراط مستقيم عدالت هدايت مىكنند و به سرمنزل كمال كه وصول به مبدأ است، مىرسانند.
على(ع) در خطبه اول نهج البلاغه، سخن لطيفى درباره فلسفه بعثت پيامبران دارد. آن حضرت مىفرمايد: «خداوند، پيامبرانش را مبعوث كرد تا گنجهاى پنهانى عقلها را كه درون آنها نهفته است براىشان آشكار سازد».
از اين عبارت پيداست كه پيامبران با شكوفاسازى عقل انسانها،