165(اما خداوند) فرمود: به آنهايى كه كافر شوند (نيز) بهرهى اندكى خواهم داد. سپس آنها را به قهر به سوى عذاب آتش مىكشانم و چه بد، سرانجامى است.
نكتهها:
در آيات قبل حضرت ابراهيم براى ذريّه خويش درخواست مقام امامت نمود، امّا خداوند در جواب فرمود: اين مقام و مرتبت به افراد ظالم نمىرسد. در اين آيه حضرت ابراهيم، رزق دنيا را تنها براى مؤمنان درخواست كرد، امّا خداوند اين محدويّت را نمىپذيرد واز اعطاى رزق مادّى به كفّار امتناع نمىورزد. يعنى رزق مادّى مهمّ نيست، لذا به اهل و نااهل هر دو داده مىشود، امّا مقامات معنوى و اجتماعى و رهبرى، بسيار مهم است وبه هر كس واگذار نمىشود.
پيامها:
1- انبيا علاوه بر ارشاد وهدايت، به نيازهاى مادّى مردم همانند امنيّت ومعيشت نيز توجّه داشته وبراى آن تلاش ودعا مىكنند. «رَبِّ اجْعَلْ هٰذٰا بَلَداً آمِناً»
2- بهرهمندى از نعمتها، زمانى لذيذ و گوارا است كه در فضاى امن، آرام و بىاضطراب باشد. «آمِناً وَ ارْزُقْ »
3- در دعا، ديگران را فراموش نكنيم. به جاى « وارزقنا » فرمود: «وارزق اهله»
4- سنّت الهى آن است كه به همه مردم اعم از مسلمان و كافر، رزق دهد و اين سنّت حتّى با دعاى