185و قرآن كريم نقض آن را نوعى الحاد خواند و متخلّف را مستوجب كيفر و عذابى دردناك دانست؛ و در اين خصوص، آيۀ كريمۀ: وَ مَنْ يُرِدْ فِيهِ بِإِلْحٰادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ مِنْ عَذٰابٍ أَلِيمٍ ¹ مى‌گويد «كسى كه با انحراف از راه حق وعدل، به ستمى دست زند، او را عذابى دردناك خواهيم چشانيد» هم عقوبت او مضاعف است وهم مجازاتش سنگين.

الحاد وظلم در اين آيه، به ارتكاب هر نوع گناهى تفسير شده است.

چنانكه در روايت آمده: «هر ظلمى كه شخص در مكه نسبت به خود روا دارد؛ مانند سرقت يا ظلم به ديگرى يا هر نوع ستمى كه باشد، من آن را الحاد وانحراف از مسير حق مى دانم و از اينروى به خود دارى از سكونت در حرم توصيه شده است»؛ زيرا انسان خواه ناخواه تخلفاتى را مرتكب مى‌شود كه اين تخلفات در اين شهر و در اين حريم مقدس كيفر بيشترى دارد.

بعلاوه ارتكاب گناه در امكنۀ مقدس موجب قساوت قلب وتجرّى گنهكاران خواهد بود. امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: «كلّ ظُلْمٍ يَظْلِمُ الرَّجلُ نَفْسَهُ بِمَكَّةَ مِنْ سَرِقَةٍ أو ظُلْمِ أحَدٍ أو شَيءٍْ مِنَ الظُّلْمِ فإنّي أراهُ إلحٰاداً وَلِذٰلِكَ كانَ يَتّقي أنْ يَسْكُنَ الْحَرَمَ». ²

ونيز مى‌فرمايد: «هر نوع ظلمى الحاد است وزدن خادم بدون آن كه گناهى مرتكب شده باشد از جمله اين الحاد مى‌باشد»؛ «كلّ ظُلمٍ إلحادٌ، وَضَرب الخادمِ مِن غيرِ ذَنْبٍ مِن ذلكَ الإلحادِ». ³