184 «و گفتند اگر پيرو هدايت اسلام شويم و با تو همراه گرديم از سرزمينمان ربوده و تاراج مى‌شويم. آيا حرم امنى را در اختيار آنان قرارنداديم كه ميوه‌ها از هر نوع و ثمرات از هر چه، از فضل ما به سوى آنان سرازير مى‌شود اما بسيارى از مردم نمى‌دانند».

از اين آيات چنين استفاده مى‌شود كه امنيت مكه و حرم به جعل الهى و خواست او است و خداوند اراده فرموده كه اين سرزمين مقدّس حريم امن پروردگار باشد و علاوه بر امنيت، كه نعمتى است بزرگ از جانب خدا، محصولات و كالاهاى مورد نياز از ساير شهرها و نقاط عالم به سوى اين سرزمين خشك و سوزان سرازير شود. بدينسان امنيت و وفور نعمت در اينجا دست به دست داده و زمينۀ سعادت مادى و معنوى موحّدان را فراهم ساخته است.

بارى دعاى حضرت ابراهيم، به اجابت رسيد و از آن پس ساكنان اين خطّۀ توحيد، احترام حرم را حفظ مى‌كردند و اعراب جاهليت با اين كه دستخوش شرك و انحراف در اعتقاد و عمل قرار گرفتند، بر اساس سنت ابراهيم و آيين اسماعيل و عادت ديرين نياكانشان در اين سرزمين، حرمت حرم را پاس مى‌داشتند و از قتل و خونريزى در حرم خودارى مى‌كردند، تا بدانجا كه اگر كسى قاتل پدرش را در حرم مى‌ديد، متعرض او نمى‌شد. ¹ و اگر كسى جنايتى مى‌كرد و به حرم پناهنده مى‌شد، در امان بود. در شريعت اسلام كه حج به شيوه ابراهيمى و بر مبناى توحيد و نفى شرك و آداب و شرايع مخصوص احيا شد، امنيّت مكه و حرم مورد تأكيد ويژه‌اى قرار گرفت و براى آن احكامى مقرّر گرديد