118است.
فدك
فدك دهكدهاى آباد و داراى سرزمين حاصلخيز و نخلستانها و باغهاى زيبا بود كه در نزديكى خيبر قرار داشت. معجم ما استعجم 1015/3 گويد: از فدك تا مدينه دو روز راه فاصله است. و ساكنان آن همه يهودى بودند. به روايت واقدى 706/2 هنگامى كه پيامبر(ص) به نزديك خيبر رسيد مُحَيصَة بن مسعود را به فدك فرستاد تا آنان را به اسلام دعوت كند و بيم دهد كه اگر مسلمان نشوند با آنان جنگ خواهد شد. محيصه نزد يهوديان فدك ماند. آنان به محيصه گفتند در قلعه نطات عامر، ياسر، اسَير و حارث سالار يهوديان هستند، گمان نمىكنيم محمد بتواند به سرزمين آنان نزديك گردد تا آنكه خبر كشته شدن بزرگان و پهلوانان خيبر به اطلاع ايشان رسيد، اين موضوع آنان را به وحشت انداخت و اركانشان را از هم پاشيد. سرانجام مردى از سران يهود به نام نون بن يوشع همراه تنى چند از آنان با محيصه نزد رسول خدا(ص) رفتند و صلح كردند و از او خواستند تا با اينان نيز همانند خيبريان رفتار شود. ايشان نيز پذيرفت. به روايت طبرسى در اعلام الورى 100/ كار فتح و مصالحه فدك به دست اميرالمؤمنين(ع) انجام شد.
سرزمين فدك چون بدون لشكركشى و جنگ فتح شده بود از اموال خالصه پيامبر بهشمار مىآمد و متعلق به خود ايشان بود. رسول خدا(ص) كه همواره عنايت خاصى داشت تا هر كسى كه به آن حضرت خدمت كرده آن را جبران كند، به روايت علامه مجلسى در بحار الانوار 115/29